و اینک ، آخر دنیا

aussie — Sat, 11 Jul 2009 14:26:17 GMT

اطلاعیه

رفقا! *

از آنجایی که زندگی کوتاه است و ما در این مدت کوتاه کارهای بسی مهمتری داریم از نشستن و زل زدن به صفحه مانیتور که آیا بلاگفا دوست دارد ماتحت مبارکش را بجنباند و یک صفحه برای ما باز کند یا نه، بالاخره پس و کش و قوسهای فراوان ، حجت بر ما تمام شد و در یک حرکت ویرچوال - انقلابی، تصمیم گرفتیم که ما هم به دامن اجنبی پناه برده ، به شکل مجازی نیز مهاجرت کنیم. فلذا بدینوسیکه به تمام همسنگران اعلام می شود که زین پس ما را در اینجا بخوانند جان عزیزشان.

*من جدیدا تمایلات فرو خورده چپی ام بدجور عود کرده! لطفا یکی من را بکشد از برق تا یک کاری دست خودم ندادم.

این روزها

aussie — Sun, 05 Jul 2009 11:38:04 GMT

هفته های تعطیل میان ترم است. به قول خودشان تعطیلات زمستانی! فرصت خوبی است برای فیلم دیدن بعد از سه نیمه شب که اینترنت پر سرعت می شود و نامحدود. سر صبح هم می خوابم تا دم شب. کلا عادت شده است اینطور خواب و بیداری، سربند شلوغی های ایران که می نشستیم تا سه و چهار صبح پای اینترنت به امید یک خبر از یک گوشه ایران. هرچند که کلا من آدم شبم بیشتر تا آدم روز.

کورس انگلیسی را پاس نکردم و همه اش هم به خاطر امتحان "رایتینگ" آخری که توی همین خرتوخری ها بود و صبح گفتم فلان ننه اش و سرم را کردم زیر پتو و تخت خوابیدم. معلممان "فِلِنا" گفته بود قبلا که اگر این آخری را ندهید به فاک فنا می روید. راستش زیاد جدی نگرفتم اینقدر که اینها "ایزی گویینگ" هستند. خلاصه که به خاطر قانون کورس که یا همه را پاس می کنید یا برو بوق بزن، ما رفتیم بوق بزنیم. هرچند کلی یاد گرفتم توی این مدت و به مدرکش هم احتیاج نداشتم دیگر چرا که ترم بعد هم در خدمت همین "هورنزبی تِیف" هستیم با کورس "گرافیک". داستان امتحان ورودی کورس گرافیک هم جالب بود برای نوشتن که خورد به "خودزنی" جمهوری اسلامی و اتفاقات بعدی و حسش پرید کلا.

کلا این روزها حس هیچ کاری نیست. تنها بهانه های بیرون رفتن از خانه، دو روز در هفته باشگاه رفتن است و دو روز کتابخانه ایرانیان که تو انتخابات آخری به افتخار عضویت در هیئت مدیره اش نائل آمدیم. به قول معروف نمردیم و عضو هیئت مدیره هم شدیم! مابقی اوقات شبانه روز یا خوابم، یا ولو شده ام توی تخت و دارم فیلم می بینم یا کتاب می خوانم و یا به قول اینها "موج سواری" می کنم توی اینترنت، هرچند صدقه سر "سری لانکن آیدل" اینترنت را دو – سه روزه خالی کردند بچه های همخانه.

سه شنبه این هفته هم ساعت نه و نیم صبح باید بکوبم بروم تا "اوبرن"، و این بار نه برای رستوران ایرانی و نه برای تنباکو میوه ای. جلسه کاریابی دولتی است برای هماهنگی کار مرتبط با رشته پیدا کردن و این حرفها. هنوز هیچ ذهنیتی ندارم که قرار است چه بشود. رفتم "فصلی خواهم نبشت"، البته همه اینها بستگی دارد به بلاگفا و سیستمی که تازگیها از هر ده تا کلیک، دوتایش را جواب می دهد!

aussie — Sun, 28 Jun 2009 17:12:26 GMT

مراسم یادبود شهدای راه آزادی

تاون هال سیدنی

28 جون - 7 تیر

عکسها را گذاشته ام روی شعور. بلاگفای ننه خوشگل یکی - دو روز است لینک نمی دهد اصلا. لینک شعور همین گوشه سمت راست است. جور لینک را خودتان باید بکشید اگر دوست دارید.

ما پیروز می شیم

aussie — Fri, 26 Jun 2009 18:02:53 GMT

شاید خیلی ها "جوان بائز" را بشناسند. خواننده زن امریکایی و دوست و همراه "باب دیلن"، با آن اعتفاد راسخش به "عدم خشونت" و حقوق بشر. ترانه ای دارد به نام "we shall overcome" به مضمون اینکه ما پیروز می شویم روزی و در صلح خواهیم زیست. امشب که دیدم پیرزن این ترانه را به فارسی و گویا در آشپزخانه خانه اش بازخوانی کرده است، بغض خفه ام کرد. خوانده بودم که در وبسایت شخصی اش به خط سبز برای ملت ایران بزرگداشت نوشته است. اما این ترانه چیز دیگری بود. گوش دادم بارها، به یاد همه عزیزان دربند اوین، و امشب بیش از همیشه در این روزهای سیاه یقین کردم که "ما پیروز می شیم."

آیا حرفم را می فهمی

aussie — Wed, 24 Jun 2009 17:59:53 GMT

ساعت یک و نیم بعد از نیمه شب است. ولو شده ام روی تخت و دارم کتاب می خوانم، و مثل همیشه به ضرب و زور دیکشنری حتی با وجود اینکه متن کتاب ساده است و جذاب. بیشتر لغتها را تا به حال صد بار خوانده ام و معنی شان را کشیده ام بیرون، ولی چه می شود کرد با مغزی که گوز مگس را هم نگه نمی دارد توی خودش. پانزده هزار کیلومتر دورتر، توی شهری که دو سال پیش با بغض و کینه ترکش کردم، جلوی آن هرم خباثت علم شده توی میدان بهارستان، ماشین آدم کشی جلاد خیابان پاستور حسابی سرش گرم است. آخرین خبر، اصابت گلوله به گلوی دختری 19 ساله بود و اینکه آدمخواران حکومت علوی حتی اجازه نداده اند کسی کمکش کند. گوشی ام زنگ می زند. از ایران است. به خیال اینکه شاید دوستی باشد با بغضی "فرو کوفته"، جواب می دهم. صدای مادرم می آید مابین یک خروار جیغ و ویغ گوش آزار. حوصله اش را ندارم: "حاج خانوم! اینجا ساعت یک و نیم نصفه شبه!" وسط همان جیغ و ویغ گوش آزاری که کم کم دارد اعصابم را می ریزد به هم می گوید :"ببخشید! نامزدی آزاده – دختر خاله ام- بود گفتم بهت خبر بدم خوشحال شی!" بعد گوشی را می دهد به خاله که کمی قربان قد و بالای نداشته مان برود و مثل همیشه بپرسد که کی برمی گردی و من هم مثل همیشه دروغ بگویم که به همین زودیها. حالم خوش نیست اصلا. زبانم نمی چرخد به گفتن اینکه حالا چه وقت نامزدی و بزن و برقص بود در این روزها و شبهای سیاه وطن. خدای جلادها را شکر که تماس قطع می شود. می خواهم بالا بیاورم. حالم به هم می خورد از خودم. از تیره ام. از شرمی که هروقت نگاه می کنم به پشت سر، توی تنم منفجر می شود و تمام لذت بودنم را تکه تکه می کند. باید با کسی حرف بزنم ... می نویسم.

aussie — Sat, 20 Jun 2009 08:27:53 GMT

زده شعله بر چمن در شب وطن خون ارغوانها

تو ای بانگ شورافکن تا سحر بزن شعله تا کرانها

که در خون خستگان دل شکستگان آرمیده طوفان

به آیندگان نگر در زمان نگر بردمیده طوفان

قفس را بسوزان رها کن پرندگان را بشارت دهندگان را

که لبخند آزادی خوشه شادی با سحر بروید

سرود ستاره را موج چشمه با آهوان بگوید

ستاره ستیزدو شب گریزدو صبح روشن آید

زند بال و پر ز نو آن کبوتر و سوی میهن آید

گرفته تمام شب شاخه ای به لب سرخ و گرده افشان

پرد گرده گسترد دانه پرورد سر زند بهاران

قفس را بسوزان رها کن پرندگان را بشارت دهندگان را

که لبخند آزادی خوشه شادی با سحر بروید

سرود ستاره را موج چشمه با آهوان بگوید

سرود خون ارغوانها هم مثل آفتابکاران جنگل، از کارهای سازمان چریکهای فدایی خلق است. سرود را می توانید از اینجا بشنوید.

ش ع و ر را بخوانید

aussie — Thu, 18 Jun 2009 08:41:53 GMT

سر اومد زمستون

شکفته بهارون

گل سرخ خورشید باز اومد و شب شد گریزون

کوها لاله زارن

لاله ها بیدارن

تو کوها دارن گل گل گل آفتابو می کارن

توی کوهستون

دلش بیداره

تفنگ و گل و گندم داره میاره

توی سینه اش جان جان جان

یه جنگل ستاره داره جان جان

یه جنگل ستاره داره

یه جنگل ستاره داره جان جان

یه جنگل ستاره داره

سعيد سلطانپور، چریک فدایی خلق، در بيست و هفتم فروردين ١۳۶۰ و در شب عروسي اش بوسيله پاسداران دستگير، و پس از شصت و شش روز شكنجه برهمان تخت ها وبا همان شلاقهاي دير آشنا، در سحرگاه روز اول تير ماه به جوخه اعدام سپرده شد. او شعر "آفتابکاران جنگل" را به یاد شهدای قیام سیاهکل سروده بود.

امروز ایران آبستن اتفاقی شد قشنگ

aussie — Sat, 13 Jun 2009 06:30:53 GMT

این مطلب شتابزده است ولی باید می نوشتم. هرگز فکر نمی کردم رژیم دست به چنین حماقتی بزند. هنوز هم معتقدم که رژیم جمهوری اسلامی اصلاح پذیر نیست، اما این اتفاق خجسته ترین اتفاقی بود که می توانست بیافتد. می دانم که تمام بچه ها، خصوصا آنها که رای دادند دارند دیوانه می شوند امروز. حالشان را می فهمم. ولی می گویم که من رای ندادم چون "هرگز"فکر نمی کردم رژیم دست به چنین حماقتی بزند. دمتان گرم آنهایی که رای دادید. بازی هنوز تمام نشده است که هیچ، تازه کشاندنش به آنجایی که امثال من دوست دارند. آنها که رای دادند رژیم را مجبور به کاری کردند که سی سال بود نکرده بود:"علنی کردن خفقان و تقلب". حالا دیگر بحث رد صلاحیت و دودوزه بازی نیست. این بار برگه کودتا را رو کردند. از حالا به بعدش دیگر به کسانی مربوط می شود که بهشان رای دادید. خصوصا موسوی که خواسته و ناخواسته، رهبر این جنبش شد. تلاش ملت برای برکناری احمدی نژاد می تواند آغاز راه آزادی و دموکراسی باشد برای آن مملکت، اگر موسوی راست گفته باشد. خدا کند که من اشتباه کرده باشم که همه شان سروته یک کرباسند! خدا کند که موسوی خیانت خاتمی به آرمان آزادیخواهی را تکرار نکند. خدا کند که موسوی مرد راه باشد که اگر اینها همه بشود دم تمامتان که رای دادید گرم، که کاری کردید کارستان.

همیشه گفته ام و باز هم تکرار می کنم، اگرچه بسیاری از عزیزترین دوستانم مخالفت می کنند با من. جنبش آزادیخواهی باید هزینه بدهد و نه فقط در سطح پیاده ها. جنبش، تا در سطح رهبری هزینه ندهد به جایی نخواهد رسید. این دلیلی بود که جنبش دوم خرداد مرد، چرا که رهبرانش نهایت کاری که کردند جابجایی کون مبارکشان بود برای خاراندن. حالا امروز، خود رژیم این فرصت را گذاشته است توی کاسه ملت. اگر موسوی تن بدهد به حبس، و تسلیم تقلب و مصلحت نفرت انگیز سلطه نشود، سران رژیم به همان راهی قدم گذاشته اند که حضرت "ممد دماغ". و اگر غیر از این شود و موسوی، "ابنه"ای باشد مثل خاتمی "نوش جانمان باد رویای نیمه کاره!".

آری اینچنین است برادر

aussie — Wed, 10 Jun 2009 03:31:53 GMT

داستان همیشه یک جور است. فرقی نمی کند در آفریقای جنوبی باشد یا آمریکای لاتین یا اروپا. وقتی برای حقت می جنگی، آنها که حق تو را گرفته اند و زورشان زیاد است، تا می توانند از تو می کشند. شکنجه می شوی و تحقیر. بهای آزادی همیشه سنگین است. آنقدر خون می ریزند تا بالاخره خطر می رسد زیر گوششان. آن وقت است که می آیند می نشینند پای میز مذاکره. همیشه هم کسی هست تا به نیابت از تمام خونهای ریخته شده مذاکره کند. جلادها جانشان را می خرند و قدرت را تحویل می دهند و می روند سراغ زمینهای گلفشان. مردم هم آزادی شان را جشن می گیرند و شاید یادی از آنها که کشته شدند. فرقی نمی کند در شیلی باشد یا یونان. اسپانیا باشد یا آفریقای جنوبی. این تنها راه دموکراسی است. انتقام، همیشه وضع را بدتر می کند. خون جلادها، همیشه دامنگیر است.

با مهران بارها نشسته ایم به صحبت از این حکایت مضحک. فقط خدایی که نیست می داند که چقدر زندگی نابود کردند توی شوروی. و همو است که می داند یلتسین بزرگ، از زمانی که دانشجو بوده است، به عنوان یک کمونیست متعهد چند نفر را لو داده است تا در زندان و تبعید بپوسند. اما وقتی پای دموکراسی باشد، فقط یلتسینها هستند که می توانند آزادی بیاورند، نه آنها که عمرشان را گذاشتند برای مبارزه با جلادهای سرخ.

قصه همیشه همین است. همه می دانند. من هم می دانم. برای گذر به دموکراسی توی آن مملکت هم قصه همین خواهد بود و راه همین. باید رای داد. من هم می دانم. اما چه کنم که دست و دلم نمی رود نام یک "یلتسین" را بیاندازم توی صندوق. می دانم که اگر قرار است چیزی شود، همین یلتسینها و گورباچفها باید بکنند، ولی چه کنم که هراس غریبانه شبهای اعدام رهایم نمی کند. چه کنم که تصویر آن دخترک پانزده – شانزده ساله، با آن گره محکم روسری زیر چانه اش که اصلا نمی دانم چرا اعدامش کرده اند رهایم نمی کند. برای همین است که می گویم دموکراسی تان ارزانی خودتان. من به یلتسین رای نمی دهم. نه که نخواهم، نمی توانم. من از جلادان دموکراسی خواه بیزارم. فرق نمی کند سفید باشند، یا سبز یا سرخ. حقیقت این است که جبر زمانه به دور آزادیخواهی کشاندتشان ، و فقط به این خاطر که زنجیری که خودشان ساخته بودند برای حلقوم مردم، به پای خودشان پیچید بعدها. همین است که برای حق خودمان باید از تخم آنها آویزان شویم. آنها راه "شل کردن" زنجیر را بلدند، و اگر برحسب روا و ناروا، روزی زنجیر پاره شد، همانها می شوند قهرمان آزادی، و هیچکس آن دخترک را با آن گره محکم زیر روسری به یاد نخواهد آورد. همیشه همینطور بوده است.

این روزها روانم به هم ریخته است. فیلمها را که می بینم و حرفها را که می شنوم و شور و شوق جوانان را و موج سبز میر حسین را، یادم می آید از آن سالهای خودمان. همان سالهایی که یکصدا خاتمی شدیم و خاتمی چقدر خوب بود. دور دوم هم رای دادیم به خاتمی، نه برای خاتمی که برای آرمان خودمان. بعد قصه برگشت. دوره اول بسیجیها می زدندمان که چرا از خاتمی حمایت می کنید، دوره دوم می زدندمان که چرا دست سر این سید مظلوم بر نمی دارید! دوره اول ما برای خاتمی شعار می دادیم و کتک می خوردیم، دوره دوم آنها برای خاتمی شعار می دادند و باز ما کتک می خوردیم. دوره اول دشمنان خاتمی ما را تهدید به دستگیری می کردند، دوره دوم خود خاتمی ما را تهدید به دستگیری کرد، و دیگر شانزده آذر نیامد به دانشگاه. حالا امروز فیلم تبلیغاتی موسوی را می دیدم و همان خاتمی، همان سید مظلوم و همان صدایی که از دهان ما حرف می زد تا وقتی که رای می خواست و بعد محکوممان کرد که تندروی می کنید و آرمانگرایید. راستش این جور وقتها نمی دانم حق با کیست! گیج می شوم. خیر و شرم را گم می کنم. خفه می شوم توی صداهای خاموش، تو ناله های شبهای آخر، تو عربده های درد از کابلهایی که می خورند به کف پا، تو گیج و واگیج تاریکی چشم بند ... و در حالی که می دانم و یقین دارم که راه دموکراسی – اگر بگذارند و از نیمه نبرند و هزینه اش را برای ملت و خودشان بیشتر نکنند – از همین کروبی ها و میر حسین های وامانده از قافله قدرت می گذرد، همین خودی های بعدا ناخودی شده که حالا کمر به انتقام بسته اند، اما نمی توانم.

حمید رضا جان! شرمنده ام برادر. بگذار روسیاهی این زمستان، در بهار های بهتر آینده به صورت من و امثال من بماند. ولی من هنوز هم خواب همان دخترک را می بینم ، با چادر زندان، که دارند می برندش برای اعدام. هرکس مرا نشناسد، تو یکی حداقل خوب مرا می شناسی. می دانی که تمام "زارت و زورت" عقلگرایی ام شعار است فقط. حداقل تو می دانی که پای وجودم هنوز توی احساسم لنگ می زند. هر کس نداند تو می دانی که مصلحت اندیشی کار من نیست. من ظرفیت حسابگری را ندارم. پس تو یکی لااقل ... !

وقتی روباه شعر می خواند

aussie — Sat, 30 May 2009 15:36:53 GMT

• به عنوان کسی که فدرالیسم را تنها راه نجات ایران می داند

•    به عنوان کسی که مطالبات برحق اقوام ایرانی را غیر قابل تعویق می داند و نه وسیله دودوزه          بازیهای سیاسی
•    به عنوان کسی که سکولاریسم را تنها راه موفق حکومت می داند و هیچ نشانی از تمایل به آن در کاندیداهای ریاست جمهوری نمی بیند
•    به عنوان کسی که ولایت را، در هر شکلش در شان انسان نمی بیند
•    به عنوان کسی که برای خون تمام کسانی که در راه آزادی، مظلومانه و غریبانه کشته شده اند حرمت قایل است و فکر نمی کند آنهایی که دستشان به خون آلوده است از کرده شان پشیمان باشند
•    به عنوان کسی که اقرار به اشتباهات گذشته و هدر دادن زندگی میلیونها انسان را اولین قدم اصلاح طلبی می داند
•    به عنوان کسی که ریشه قدرت را در جایی جز نهاد ریاست جمهوری می داند
•    به عنوان کسی که معتقد است یک بار فریب خوردن برای قرنها تجربه یک ملت کافی است
•    به عنوان کسی که به مطالبات قطره ای معتقد نیست
•    به عنوان کسی که آزادی انتخاب مذهب و یا لا مذهب بودن و ابراز آزادانه آن، بی هراس از تحت تعقیب قرار گرفتن را حق اساسی هر انسانی می داند
•    به عنوان کسی که معتقد است اگر کاندیداهای ریاست جمهوری صادق بودند، به جریان پیش رونده دستگیری و شکنجه دگراندیشان اعتراض می کردند
•    به عنوان کسی که معتقد است هزینهای اصلاح طلبی مخصوص دانشجوها و کارگرها نیست و سیاستمداران هم باید سهمی از آن داشته باشند
•    به عنوان کسی که معتقد است رای دادن جز ایجاد مشروعیت، هیچ ، و باز تاکید می کنم "هیچ" نتیجه ای ندارد
•    به عنوان کسی که به جریان همیشگی خونبها شدن "ما" برای به قدرت رسیدن "آنها" معترض است
•    به عنوان کسی که هیچ نشان تاثر و پشیمانی، و هیچ نشانی از اراده به جبران حق کشی های گذشته در هیچ یک از کاندیداهای ریاست جمهوری نمی بیند
•    به عنوان کسی که به سیاست "به مرگ گرفتن تا به تب راضی شدن" معترض است
•    به عنوان کسی که "استثنا" و "فعلا بگذار این را درست کنیم تا بعد آن یکی را" بیراهه و سفسطه سیاسی می داند
•    به عنوان کسی که سر و ته کرباس را یکی می داند
•    به عنوان کسی که کاندیدا شدن در انتخابات ریاست جمهوری را مشروعیت بخشیدن به نظام غیر انسانی و غیر دموکراتیک "تایید صلاحیت" می داند
•    به عنوان کسی که می داند تک تک کاندیداهای حاضر، هر یک به نحوی و درجه ای به ضرورت سانسور و خفه کردن صدای مخالف معتقدند و هیچ یک بدون قید و شرط به آزادی اندیشه، بیان و مذهب باور ندارند
•    و به عنوان یک ایرانی مهاجر که مادر وطن را برایش نامادری کردند
•    و به عنوان عضوی از نسل خفقان و توسری و اوین
•    و به عنوان یک دانشجوی سابق که هنوز برادران فارس و ترک و کردش دربندند و به خودکشی های فله ای شان ادامه می دهند
•    و به عنوان کسی که معتقد است ادامه حیات روند فعلی جز به فروپاشی کشور و تبدیلش به حمام خون نمی انجامد و فکر نمی کند هیچ کدام از حضرات کاندیدا راهی و اراده ای به تغییر این مسیر داشته باشند
•    و به عنوان کسی که "رفراندوم" را تنها انتخابات باقیمانده و حرف ناگفته می داند

در انتخابات آتی ریاست جمهوری رای نخواهم داد و برایم هم مهم نیست اگر متهم به تندروی شوم، و از صمیم قلب هم امیدوارم – صادقانه می گویم – که تمام کسانی که این بار هم به زعم تمام تجربیات گذشته، باز به رییس جمهور آینده امید بسته اند و فکر می کنند شعرخوانی روباه برای پنیر نیست، طرفی ببندند از امیدشان.

پی نوشت و اینها: این پست فرنگیس را بخوانید. کوتاه است و مفرح!